Duże zmiany w zakazie lotów w związku z COVID-19

Duże zmiany w zakazie lotów w związku z COVID-19

W dniu 16 września br. weszło w życie kolejne Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie zakazów w ruchu lotniczym. Rozporządzenie wydłuża zakaz połączeń lotniczych w ruchu międzynarodowym w związku z epidemią koronawirusa do dnia 29 września 2020 r.  Na liście w opublikowanym Rozporządzeniu znalazło się łącznie 30 państw, w tym Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska czy Stany Zjednoczone. W projekcie Rozporządzenia wskazano, że: „W związku z zagrożeniem rozprzestrzeniania się zakażeń wirusem SARS CoV-2 istnieje konieczność skorzystania z prawa do wprowadzenia zakazów w ruchu lotniczym, niezbędnych ze względu na bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej, w celu minimalizacji zagrożenia dla zdrowia publicznego”. Ponadto w uzasadnieniu projektu rozporządzenia wyjaśniono, że wykaz państw powstał na podstawie m.in. danych publikowanych przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób dot. liczby zachorowań na koronawirusa. Z Rozporządzenia wynika ponadto, że zakaz lotów nie będzie stosowany do statków powietrznych wykonujących loty międzynarodowe: na zlecenie albo za zgodą premiera, o których mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, realizowane na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz wojsk obcych w rozumieniu ustawy z dnia 23 września 1999 r. o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium (Dz. U. z 2018 r. poz. 2110) realizujących zadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wyczarterowane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia na zlecenie organizatora turystyki lub podmiotu działającego na jego zlecenie, z lotnisk położonych na terytorium państw, które notyfikowały Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzenie rozwiązań gwarantujących, że na pokład statku powietrznego będą przyjmowani wyłącznie pasażerowie, wobec których wykonano z wynikiem negatywnym test diagnostyczny w kierunku SARS-CoV-2. Rozporządzenie utraci swoją moc w dniu...
Wynagrodzenie minimalne w 2021 r.

Wynagrodzenie minimalne w 2021 r.

We wtorek 15 września 2020 r. Rada Ministrów zatwierdziła projekt rozporządzenia w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2021 roku. W 2021 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wyniesie 2.800 zł, co oznacza, że wzrośnie ono o 200 zł w stosunku do tegorocznej najniższej płacy. Należy pamiętać, że wysokość minimalnego wynagrodzenia ma również znaczenie przy innych świadczeniach i zobowiązaniach. Od niej ustalana jest wysokość m.in. premii, nagród, dodatków za pracę w nocy, odszkodowania z tytułu dyskryminacji czy kar za wykroczenia. Również wysokość odprawy przy zwolnieniu grupowym lub indywidualnym z przyczyn niedotyczących pracownika zwiększy się do maksymalnie 42.000 zł albo 28.000 zł w przypadku, gdy pracodawcę bezpośrednio dotknęły ekonomiczne skutki epidemii Covid-19. Zmianie ulegnie też minimalna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne dla przedsiębiorców korzystających z ulgi, tj. 30% z 2.800 zł, czyli 840 zł. Minimalna stawka godzinowa dla określonych umów cywilnoprawnych wyniesie 18,30 zł, czyli wzrośnie o 1,30 zł w stosunku do roku...
Propozycja ubezpieczyciela w zakresie nieodpłatnego najmu pojazdu zastępczego w przypadku szkody z OC ma kluczowe znaczenie dla późniejszych rozliczeń – uchwała SN

Propozycja ubezpieczyciela w zakresie nieodpłatnego najmu pojazdu zastępczego w przypadku szkody z OC ma kluczowe znaczenie dla późniejszych rozliczeń – uchwała SN

Jeśli ubezpieczyciel oferuje poszkodowanemu najem pojazdu zastępczego, to bezczynność zainteresowanego i skorzystanie z oferty innego podmiotu oferującego najem pojazdów, ale za cenę wyższą, ma istotne znaczenie z punktu widzenia późniejszego rozliczenia szkody.   Takie zachowanie poszkodowanego należy oceniać bowiem w sposób negatywny, na co wskazuje słusznie Sąd Najwyższy w aktualnym orzecznictwie: ”Jeżeli zatem ubezpieczyciel proponuje poszkodowanemu – we współpracy z przedsiębiorcą trudniącym się wynajmem pojazdów – skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu albo zniszczonemu (zwłaszcza co do klasy i stanu pojazdu), zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a mimo to poszkodowany decyduje się na poniesienie wyższych kosztów najmu innego pojazdu, koszty te – w zakresie nadwyżki – będą podlegały indemnizacji tylko wtedy, gdy wykaże szczególne racje, przemawiające za uznaniem ich za „celowe i ekonomicznie uzasadnione”.   I dalej: „Poniesienia wyższych kosztów nie uzasadnia również sama przez się prostota skorzystania z oferty najmu złożonej przez przedsiębiorcę prowadzącego warsztat naprawczy, w którym uszkodzony pojazd ma być naprawiany. Konieczność dodatkowego kontaktu z ubezpieczycielem – w praktyce zwykle telefonicznego – nie może być uznana za niedogodność, która uzasadnia poniesienie wyższych kosztów najmu. Co więcej, należy uznać, że w ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować poszkodowanemu pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu (zniszczonemu).   Nie ma to nic wspólnego z koniecznością poszukiwania przez poszkodowanego najtańszej oferty rynkowej najmu, nie jest bowiem istotne to, czy propozycja ubezpieczyciela jest najtańsza, lecz to, że jest przez niego akceptowana” . (Uchwała SN z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. III CZP 20/17).   Jeżeli zatem pozwany zaproponował poszkodowanemu – we...
Granice tajemnicy telekomunikacyjnej – uchwała SN z dnia 6 sierpnia 2020 roku

Granice tajemnicy telekomunikacyjnej – uchwała SN z dnia 6 sierpnia 2020 roku

Na kanwie sprawy toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku Sąd Najwyższy otrzymał do rozstrzygnięcia pytanie prawne o następującej treści: „Czy podmiot będący świadczeniodawcą usługi dostępu do Internet, tj. podmiot związany tajemnicą telekomunikacyjną na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne jest uprawniony do odmowy przedstawienia danych osobowych abonenta tej usługi w sprawie o naruszenie dóbr osobistych, jeżeli to właśnie treści prezentowane za pośrednictwem Internetu mogą stanowić podstawę tego naruszenia i czy w tym przypadku podstawą udostępnienia tych danych na żądanie sądu cywilnego jest art. 159 ust. 2 punkt 4 ustawy prawo telekomunikacyjne?” Sąd rozpoznający sprawę powziął wątpliwość, czy operator sieci Internet jest zobowiązany do udostępnienia Sądowi danych osoby, której powód zarzuca naruszenie dóbr osobistych. Chodziło o wpis w sieci. Źródłem wątpliwości był art. 159 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo Telekomunikacyjne, zgodnie z którym zakazane jest zapoznawanie się, utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu, chyba że m.in. będzie to konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub przepisami odrębnymi. Czy potrzeba pozyskania tych danych jest właśnie taką koniecznością? Sąd Najwyższy ocenił wagę chronionych tajemnicą danych w kontekście potrzeby ochrony potencjalnie naruszonych dóbr osobistych i stwierdził, że sąd jest uprawniony, na podstawie art. 159 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, do uzyskania od podmiotu związanego tajemnicą telekomunikacyjną informacji pozwalających zweryfikować twierdzenie powoda, że czynu naruszającego dobra osobiste dopuścił się pozwany w sprawie. Uchwała została podjęta w sprawie o sygn. akt: III CZP...
Przewożenie dziecka bez fotelika bez przyczynienia się rodzica

Przewożenie dziecka bez fotelika bez przyczynienia się rodzica

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III CSK 302/19, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej ubezpieczyciela sprawcy wypadku, w którym poszkodowane zostało dziecko przewożone bez fotelika. Sąd Najwyższy podniósł bowiem, że brak jest jakichkolwiek rozbieżności w orzecznictwie oraz poważnej wątpliwości w zakresie wykładni art. 362 k.c. (regulującego przyczynienie się do powstania szkody), wskazując na ugruntowany już w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym sprawca wypadku czy ubezpieczyciel zobowiązany jest do naprawienia pełnej szkody poniesionej przez dziecko i nie może żądać zmniejszenia zadośćuczynienia na tej podstawie, że szkoda związana jest też z zawinieniem rodziców. W przedmiotowej sprawie matka podjęła decyzję, aby udać się z dzieckiem do lekarza z powodu wysokiej gorączki. Ponieważ nie posiadała swojego środka transportu, zwróciła się o pomoc do szwagra o podwiezienie. Dziecko siedziało na kolanach matki bez fotelika oraz pasów bezpieczeństwa. Podczas jazdy doszło do powstania kolizji, w wyniku której dziecko doznało poważnych obrażeń ciała skutkujących orzeczeniem 100% uszczerbkiem na zdrowiu. Sąd I instancji uznał, że obowiązek naprawienia szkody ubezpieczyciela sprawcy wypadku winien ulec ograniczeniu z uwagi na przyczynienie się matki małoletniej powódki do powstania szkody, tj. brak przewożenia dziecka w foteliku. W konsekwencji powyższego, Sąd Okręgowy uznał, że zarówno sprawca kolizji, jak i matka małoletniej powódki w równym stopniu przyczynili się do powstania szkody, tj. w 50%. Obie strony postępowania nie zgodziły się z powyższym stanowiskiem. Co ciekawe, odmienne stanowisko zaprezentował Sąd Apelacyjny, który nie uznał przyczynienia się matki małoletniej powódki do powstania szkody. Sąd II instancji wskazał, że „osoba zobowiązana według przepisów o czynach niedozwolonych do naprawienia szkody, poniesionej przez małoletnie dziecko, nie można na podstawie art. 362 k.c. żądać zmniejszenia swego obowiązku odszkodowawczego wobec tego...